Cathédrale Notre-Dame de Chartres

Chartres

Gotisch meesterwerk uit de 12de en 13de eeuw, bekend om zijn stenen labyrint en zijn glas-in-loodramen. In de crypte bevindt zich de put van de Saints-Forts, waarvan de diepte volgens de bronnen tussen 33 en 35 meter wordt opgegeven, en waarvan wordt gezegd dat hij in de Gallo-Romeinse tijd werd gegraven binnen de omwalling van het Carnutische oppidum Autricum — het woord „waarschijnlijk” komt al in de bronnen zelf voor. De geestelijkheid van Chartres liet de put halverwege de 17de eeuw dichten, omdat men de bijgeloven die eraan kleefden onwenselijk vond; hij werd in 1900-1901 vrijgelegd door de archivaris van Eure-et-Loir René Merlet, en de nis die men er vandaag ziet, dateert uit 1903, het jaar van een restauratie die werd gefinancierd door een inzameling onder de gelovigen. De traditie van een druïdisch heiligdom gewijd aan een „maagd die moet baren” gaat terug op een preek van Jean de Gerson rond 1420, en werd in de 17de eeuw populair gemaakt door Sébastien Roulliard; de historici van de kathedraal beschouwen haar als een uitvinding van het einde van de middeleeuwen, en zelfs de ligging van het Gallische oppidum is tot op heden slecht bekend. Sinds 2005 is er in Chartres wel degelijk een echt Gallo-Romeins heiligdom opgegraven — maar dan in Saint-Martin-au-Val, op een kilometer afstand, zonder enig verband met de kathedraal. Toch wordt deze door beoefenaars van de geobiologie steevast als eerste genoemd onder de „kosmo-tellurische hoogtepunten” van Frankrijk.

Toegang : Vrije toegang

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid