Roches qui dansent (cromlech de la Roche qui danse)

Saint-Barthélemy-de-Vals

In een bos van kastanjes en eiken nabij Saint-Barthélemy-de-Vals vormen een vijftigtal zandsteenblokken drie ruwe kringen: de Roches qui dansent, ook cromlech de la Roche qui danse genoemd. Geologen zien er Eoceen zandsteen in, gelegen op de grens tussen het graniet van het Massif central en jongere gesteenten. In 1894 stelde de departementale archivaris André La Croix vast dat de stenen niet bewogen en slechts een „valse cromlech” vormden; hij dacht dat ze als steengroeve waren geëxploiteerd. De ronde holten erin zouden te danken zijn aan latere molenaars of scharenslijpers, zonder zekerheid, en niet aan mensen uit het Neolithicum. De legende laat de stenen daarentegen leven: volgens de overlevering beginnen de rotsen bij de twaalfde slag van middernacht in de kerstnacht te dansen. Feeën zouden de plek beschermen, en Gargantua, op doorreis in de streek, zou er zijn stempel hebben achtergelaten, zoals bij de zandheuvel van Hostun, ontstaan toen hij zijn schoen leegschudde. De site is sinds 19 januari 1911 geclassificeerd vanwege zijn geologische merkwaardigheid en legendarisch karakter. Tegenwoordig klimt men er, zoals in Fontainebleau.

Toegang: Geclassificeerde site open voor het publiek, druk bezocht door wandelaars en klimmers. De wandellus (ongeveer 11 km vanaf het dorp) heeft van tracé veranderd wegens een privédomein, en wandelaars melden uitgeholde of glibberige passages. Coördinaten: Wikidata (beperkte nauwkeurigheid), ter plaatse te bevestigen.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid