Jardin aux Moines

Néant-sur-Yvel

Een lange lage heuvel, vijfentwintig meter bij vijf of zes, tachtig centimeter hoog, waarvan de randen worden gevormd door rechtopstaande blokken — zesentwintig aan de noordkant, zevenentwintig aan de zuidkant — waarin purperen schist en het witte puddingsteen van de streek elkaar afwisselen. Jacques Briard heeft hem in 1983 en 1984 opgegraven: gebouwd in het Midden-Neolithicum op een bodem die al in het Mesolithicum werd bezocht, werd hij in de bronstijd heropend en hergebruikt. De legende werd op twee manieren verteld. In de oudste, in 1863 gepubliceerd door Ernest du Laurens de la Barre, zijn de stenen de deelnemers aan een jacht te paard, gehouden op Allerzielen, de dag na Allerheiligen, door een heer van Tréhorenteuc, versteend omdat ze op een heilige dag hadden gejaagd. De tweede verschijnt pas in 1984 op schrift, in een artikel waarin Jacques Briard het talent van de verteller Patrick Lebrun prijst, die er de oorsprong van zou zijn: monniken en heren leidden op de heide een leven van feesten; de heilige Méen, abt van Gaël, verraste hen daar en spoorde hen aan tot een kloosterlijker leven; ze lachten hem uit, en de goddelijke straf veranderde hen in steen — en men ziet hun gelederen nog steeds verstard in de afwisseling van lichte en donkere blokken. Beide zeggen hetzelfde: in dit land heeft elke rechtopstaande steen een verhaal gekregen, en niet alleen een feeënverhaal. Noch Merlijn noch Viviane is tot hier gekomen; de Jardin aux Moines is aan de kant van het echte woud gebleven, dat van de abdijen van Saint-Méen en Paimpont, wier monniken wel degelijk over deze heide liepen.

Wikipedia — Jardin aux Moines ↗

Toegang : Aan de weg van Tréhorenteuc naar Néant-sur-Yvel (bewegwijzerd), ingericht parkeerterrein langs de weg; de heuvel ligt op enkele minuten lopen, vrij toegankelijk.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid