Hôtié de Viviane

Paimpont

Op de heide, op de plek vanwaar men het hele Val sans Retour overziet, vormen twaalf platen rode schist een kist van drie meter bij anderhalf, een meter veertig hoog, die het hart was van een cairn die nu is geëffend. De opgravingen van Jacques Briard, in 1982 en 1983, uitgevoerd in het kader van het behoudsprogramma van het Val, hebben het monument gedateerd in het Laat-Neolithicum, rond 3000 voor onze jaartelling, met latere herbewoning; de cairn is opnieuw begraven om hem te beschermen. Félix Bellamy, die het in 1896 als eerste beschrijft, zegt dat het bekendstaat als graf van de druïden en als Hôtié — het ‘huis’ — van Viviane. Die naam kwam eraan rond 1850, toen het Val sans Retour naar de omgeving van Tréhorenteuc werd verplaatst: in 1824 had Blanchard de la Musse, een geleerde doordrenkt van keltomanie, het Val in het dal van de Marette ondergebracht en op de hoogte de graven van Merlijn en van zijn echtgenote Viviane geplaatst, en van Comper het paviljoen van Morgane gemaakt. De fee zou er Merlijn betoverd hebben gehouden, of er hebben gewoond; de prozaromans van de 13de eeuw, die Viviane laten geboren worden in het woud van Briosque, op het kasteel van haar vader Dyonas, kennen noch een stenen huis noch de heide van Rauco. Philippe Walter ziet er een ‘oeroude herinnering’ in zonder rechtstreeks verband met de teksten; Marcel Calvez een voorbeeld van de legendarische topografie die vanaf de jaren 1820 werd verzonnen. Wat de bezoeker in elk geval ziet, is authentiek: een graf van vijfduizend jaar oud, en een van de mooiste uitzichtpunten van het woud.

Wikipedia — Hotié de Viviane ↗

Toegang : Vanaf Tréhorenteuc, parkeerterrein van het Val sans Retour, daarna het bewegwijzerde pad dat de heide van Rauco opklimt (reken 30 tot 40 minuten klimmen heen, wandelschoenen). Vrije toegang; kwetsbare plek, niet op de platen klimmen.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid