Abbaye de Marmoutier et grottes des Sept Dormants

Tours

Rond 372 steekt Sint-Maarten, net tegen zijn wil tot bisschop van Tours gewijd, de Loire over om aan de voet van de helling de eenzaamheid te hervinden. Zijn biograaf Sulpicius Severus verzekert dat deze retraite „niets te benijden had aan de eenzaamheid van de woestijn“: de toekomstige grote heilige van Gallië leeft er in een houten cel, omringd door leerlingen die in grotten wonen die rechtstreeks in de rotswand zijn uitgehouwen. Een ervan, „de Rustplaats van Sint-Maarten“ genoemd, zou zijn nachtwaken hebben gehuisvest. De merkwaardigste overlevering van de plek is die van de Zeven Slapers: zeven neven van Sint-Maarten zouden zich bij hem in Marmoutier hebben gevoegd, met relieken bij zich waarmee hij het altaar van hun rotsoratorium zou hebben gewijd. Vijfentwintig jaar na de dood van de heilige, zo wordt verteld, stierven zij alle zeven op hetzelfde ogenblik, geknield in gebed. Hun lichamen, zeven dagen op hun zetels tentoongesteld, trokken menigten aan en er werden genezingen gemeld; bisschop de heilige Brice begroef hen, gekleed in hun eenvoudige gewaden, voor het altaar van de grot. Marmoutier, dat een van de machtigste abdijen van het koninkrijk werd, werd na de Revolutie ontmanteld: bewaard zijn gebleven de romaanse Klokkentoren (11de eeuw), het portail de la Crosse, de 14de-eeuwse omwalling en vooral de in de 19de eeuw heringerichte grotten met hun galerie des Solitaires. De archeologische opgravingen worden er sinds 2004 voortgezet en pelgrims van Sint-Maarten blijven er nog steeds naartoe trekken.

Toegang : 17 quai de Marmoutier, aan de rechteroever van de Loire (D952), 2,5 km ten oosten van het centrum van Tours; bushalte in de buurt; toegangspunt: het portail de la Crosse (13de eeuw) aan de kade, van waaruit men de omwalling en de met grotten doorboorde helling overziet.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid