Abbaye de Noirlac

Bruère-Allichamps

In 1136 vestigen monniken uit Clairvaux zich op een toen nog moerassige plek aan de oevers van de Cher, om er het cisterciënzer ideaal in al zijn strengheid te beleven. Hun „Maison-Dieu” kent zulke barre beginjaren — hongersnood, armoede — dat het pas in 1290 de naam krijgt waaronder het de geschiedenis ingaat: Noirlac. Rond 1150 begint de grote bouwcampagne waarvan vandaag een van de meest complete kloostercomplexen van Frankrijk overblijft: abdijkerk van blonde steen, kloostergang met gotische galerijen, kapittelzaal, refter, slaapzaal van de lekenbroeders, alles met een lichtvolle soberheid die trouw is aan de geest van de heilige Bernardus. Na de gouden eeuw van de 13de eeuw volgen de tegenslagen: de Honderdjarige Oorlog, de instelling van de commende in 1530, langzaam verval. Verkocht als nationaal bezit in 1791, dankt de abdij haar behoud paradoxaal genoeg aan haar omvorming tot porseleinfabriek in de 19de eeuw, waardoor de gebouwen aan sloop ontsnappen. In 1909 opgekocht door het departement Cher, gerestaureerd van 1950 tot 1980, is zij tegenwoordig een cultureel ontmoetingscentrum waar muziek en klankkunst de dialoog aangaan met de uitzonderlijke akoestiek van de gewelven; de eigentijdse glas-in-loodramen van Jean-Pierre Raynaud (1977) laten er een wit, radicaal cisterciënzer licht binnen. Men komt er voor de stilte van de kloostergang, de tuinen ontworpen door Gilles Clément en het bewaarde bocagelandschap eromheen: negen eeuwen bewogen geschiedenis in een oase van sereniteit.

Toegang : Route Jacques-Cœur in Bruère-Allichamps, tussen Saint-Amand-Montrond en Bourges. Het grootste deel van het jaar geopend (dagelijks in de zomer, gesloten op maandag buiten het seizoen, gedeeltelijk gesloten in de winter); vrij bezoek of met gids, tegen betaling. Cultureel ontmoetingscentrum: concerten, tentoonstellingen, tuinen van Gilles Clément.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid