Île de Sein, l'île des neuf prêtresses

Île-de-Sein

Zo laag dat het op de Mer d'Iroise lijkt te drijven, is het eiland Sein verbonden met een van de oudste verhalen over priesteressen in Gallië. Omstreeks het jaar 43 beschrijft de Romeinse geograaf Pomponius Mela, tegenover de Osismi, een eiland Sena gewijd aan een Gallische godheid. Een orakel wordt er gehouden door negen maagden, de Gallizènes, die volgens hem zeeën en winden opwekken met zang, de gedaante van elk dier aannemen, ziekten genezen die ongeneeslijk worden geacht en de toekomst voorspellen aan alleen de zeelieden die hen komen raadplegen. Mela noemt het eiland Sein niet met zekerheid: men brengt het er door overlevering mee in verband. De kleurrijkste details, zoals de zeelieden die naar de riffen worden gelokt, komen van auteurs uit de 19e eeuw. Ter plaatse staan twee hoge menhirs, de Causeurs, tegenover elkaar nabij de kerk Saint-Guénolé, gebouwd van 1898 tot 1901. Dichter bij onze tijd is het eiland in de geschiedenis gekomen op 18 juni 1940, toen zijn mannen, tussen 114 en 128 volgens de bronnen, zich in Engeland bij het Vrije Frankrijk voegden; het eiland ontving de Ordre de la Libération op 1 januari 1946. De gelezen bronnen verschillen over de bevolking (260 inwoners in 2019 volgens Wikipédia) en over de exacte hoogte.

Toegang: Eiland zonder auto's, alleen per boot bereikbaar: ongeveer een uur vanaf Audierne, langer vanaf Brest, Camaret of Douarnenez; de overtochten hangen af van de zee en de prijzen zijn niet gecontroleerd. De menhirs zijn vrij te zien nabij de kerk. Het eiland is zeer laag en blootgesteld aan stormen. Coördinaten: centrum van het eiland volgens OpenStreetMap (Nominatim); de exacte positie van de Causeurs is niet opgetekend.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid