Abbaye Notre-Dame de Paimpont

Paimpont

De overlevering wil dat Judicaël, koning van Domnonée, en zijn vriend Méen, abt van Gaël, hier in de 7de eeuw een klooster hebben gesticht; de documenten, soberder, tonen aan het einde van de 11de eeuw een priorij die afhangt van de abdij van Saint-Méen. Rond 1199 volgens Guillotin de Corson, rond 1211 volgens dom Morice, wordt de priorij een abdij van reguliere kanunniken van de heilige Augustinus, begiftigd door de heren van Lohéac en daarna van Montfort, wier zegel voorkomt op een akte van 1303 tegen paus Bonifatius VIII. De abdijkerk wordt in de 13de eeuw opgetrokken, een lang eenbeukig schip van rode schist; abt Olivier Guiho laat haar in de 15de eeuw met kruisribgewelven overwelven en geeft haar haar klokkentoren, en hij is het die in 1405, in Ploërmel, tegen Raoul de Montfort pleit voor de rechten van de monniken in het woud van Brécilien — hetzelfde woud waarvan het charter van 1467 het gebruik zal regelen. In 1649 nemen de hervormde kanunniken van Sainte-Geneviève het huis over en bouwen het grote woongebouw. In januari 1790 forceren vierhonderd relschoppers de abdij en verbranden haar titels; in mei 1792 worden haar goederen toegewezen aan de rechtbank van Montfort. De kerk is de kerk van de parochie geworden: men ziet er de reliekarm van de heilige Judicaël, uit de 15de eeuw, en een ivoren Christus uit de 17de. Het is het best bewaarde middeleeuwse monument van de hele geschiedenis van Brocéliande, en het spreekt noch van Merlijn noch van Arthur.

Wikipedia — Abbaye Notre-Dame de Paimpont ↗

Toegang : In het dorp Paimpont, naast de vijver (parkeerterrein). Parochiekerk overdag geopend; voor de schatkamer (reliekarm van de heilige Judicaël, ivoren Christus): inlichtingen bij het toeristenbureau van Paimpont, ernaast.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid