Tombeau de Merlin

Paimpont

Het monument is een graf, maar het is vierduizend jaar ouder dan de tovenaar: een Neolithische galerijgraf, tien en een halve meter lang, van platen purperen schist, waarvan schatzoekers het grootste deel in de 19de eeuw hebben omgeworpen. In oktober 1892 vindt Félix Bellamy het monument ‘van top tot teen verwoest’ door schatzoekers; in 1894, schrijft hij, ‘blijft er niets meer over’ van de galerij; tegenwoordig toont men, op de plek waar men haar situeert, twee rechtopstaande stenen, tegen een hulst aan. In 1820 publiceert een onderzoeksrechter uit Montfort-sur-Meu, Jean-Côme-Damien Poignand, in zijn Antiquités historiques et monumentales de ‘ontdekking’ van het graf van Merlijn bij Les Landelles, op gezag van een etymologie en van de romaneske traditie: de Suite Vulgate du Merlin sloot de tovenaar in de 13de eeuw op ‘te midden van het woud van Broceliande’, omsloten door Niniane-Viviane in een onzichtbare cirkel waaruit alleen zijn stem kon dringen. De naam blijft hangen: in 1837 publiceert Théodore Hersart de La Villemarqué in de Revue de Paris zijn Visite au tombeau de Merlin, waarin een boer hem zegt dat ‘zijn dame hem met list heeft gedood’, en de plek komt vanaf 1868 in de gidsen. De site wordt in 1934 geklasseerd; sindsdien legt men er boodschappen, bloemen en bladerkransen tussen de stenen, onder de hulst. Geen enkele traditie van vóór 1820 verbindt Merlijn met deze plek: hier heeft het Brocéliande van de boeken zijn eerste adres gekregen.

Wikipedia — Tombeau de Merlin ↗

Toegang : Vanuit Paimpont de weg naar Saint-Malon-sur-Mel (D 31); bewegwijzerde parkeerplaats langs de weg na ongeveer 4 km; pad van enkele minuten tot het monument, daarna tot de fontaine de Jouvence. Vrij toegankelijk.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid