Cathédrale Saint-Alain de Lavaur et le bûcher de 1211

Lavaur

In de lente van 1211 is Lavaur de grootste vesting van het Toulousain die bonshommes herbergt: zijn vrouwe, Guiraude de Laurac, en haar broer Aimery de Montréal hebben er een garnizoen en, zo zegt men, de talrijkste katharengemeenschap van het land samengebracht. Simon de Montfort belegert de stad meer dan een maand lang met kruisvaarders uit Duitsland en het noorden; de stad valt op 3 mei 1211 door een bres in de vestingmuur. Aimery en tachtig ridders worden opgehangen — de galg bezwijkt onder het gewicht, men snijdt hun de keel af. Guiraude wordt in een put geworpen en met stenen bedekt, ‘waarover rouw en schade was, schrijft de Chanson, want nooit ging iemand weg zonder te hebben gegeten’. Ten slotte worden ‘vierhonderd ketters’ verbrand in een weide aan de oever van de Agout: de grootste brandstapel van de hele kruistocht. De kathedraal die men er ziet, van roze baksteen en Toulousaanse gotiek, werd vanaf 1255 op de oude kerk herbouwd en uitgebreid toen Lavaur in 1317 bisdom werd, op de gronden van de gemartelde vrouwe zelf. De jacquemart van de klokkentoren slaat de uren sinds 1523.

Wikipedia — Cathédrale Saint-Alain ↗

Toegang : In het centrum van Lavaur, place Saint-Alain, aan de rand van het terras boven de Agout. Overdag geopend, vrije toegang; de jacquemart slaat de uren. Station Lavaur (lijn Toulouse-Mazamet). De tuin van het bisschoppelijk paleis, achter de apsis, grenst aan de rivier.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid