Abbaye Notre-Dame d'Ardorel

Payrin-Augmontel

De geschiedenis van Ardorel begint aan het einde van de 11de eeuw als een bescheiden benedictijnse vestiging, verscholen in de uitlopers van de Montagne Noire. In 1124 sluit de gemeenschap zich, onder invloed van Cécile de Provence, aan bij de orde van Cîteaux en wordt zij een volwaardige cisterciënzerabdij. Zij zwermt snel uit: al in 1138 sticht zij de abdij van Valmagne, en het jaar daarop Sira, een bewijs van haar vitaliteit in het hart van de 12de eeuw in de Albigeois. Maar de 16de eeuw wordt haar fataal: in 1586, midden in de godsdienstoorlogen, opent een tot het protestantisme bekeerd familielid van de abt de poorten van het klooster voor de hugenotentroepen. De monniken worden vermoord en hun lichamen in de put van de abdij geworpen — een drama dat archeologische opgravingen in de 20ste eeuw aan het licht brachten, toen uit de put een skelet werd opgegraven dat nog een abtskruis en een kromstaf droeg. De overlevenden vluchten naar een schuur in Lempaut, waar het kloosterleven nog een tijd doorgaat. Vandaag rest van het terrein slechts een put, enkele grondvesten, de funderingen van de kerk en de kapittelzaal, en door braamstruiken overwoekerde muurstukken — want het terrein behoort nu tot het leger en is niet meer toegankelijk voor het publiek. Enkele gebeeldhouwde stenen van de abdij hebben onderdak gevonden in het museum van Mazamet en in de muren van het dorp Augmontel.

Toegang : Bij Payrin-Augmontel, in de buurt van Mazamet (Tarn); ruïnes niet te bezoeken

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid