Hattonchâtel, l'éperon de l'évêque Hatton

Vigneulles-lès-Hattonchâtel

Rond 860 versterkt Hatton, bisschop van Verdun, deze rotssporn van de Côtes de Meuse, die zijn naam zal dragen: Hattonchâtel. Favoriete residentie van zijn opvolgers, die er munt sloegen, wordt de plaats de hoofdplaats van een bisschoppelijk markgraafschap; in 1328 vervangt een collegiale kerk de burchtkapel, en een ommuurde stad bloeit in de schaduw van het kasteel, tot de afstand ervan aan hertog Karel III van Lotharingen in 1546. De Dertigjarige Oorlog richt de vesting te gronde; ze wordt na 1636 op bevel van Richelieu ontmanteld. Dan grijpt een Amerikaanse „goede fee” in: Belle Skinner (1866-1928), een rijke erfgename uit Massachusetts die verliefd was op de plek, besteedt bijna een miljoen dollar aan de wederopstanding ervan — het kasteel wordt van 1923 tot 1928 herbouwd in een romantisch-neogotische stijl, kerk en kloostergang worden gerestaureerd, er komen een wasplaats, een gemeentehuis-school en zelfs stromend water, een uiterst zeldzame luxe destijds op het platteland van de Meuse. De collégiale Saint-Maur bewaart een juweel: een gepolychromeerd stenen retabel uit 1523, met drie taferelen uit de Passie, toegeschreven aan de jonge Ligier Richier of zijn atelier. Vanaf de wallen overziet de blik de Woëvre en het meer van Madine, in een van de mooiste rotsdorpen van Lotharingen.

Toegang : Parking bij de ingang van het dorp (coördinaten bij dit punt vermeld); collegiale kerk, kloostergang en kasteel zijn binnen enkele minuten te voet te bezoeken; het kasteel, nu een hotel, is alleen van buiten te bezichtigen

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid