Bastide de Cordes-sur-Ciel et le puits de la halle

Cordes-sur-Ciel

Hoog op de Puech de Mordagne boven het dal van de Cérou gelegen, is Cordes de eerste van de bastides van de graaf van Toulouse. Raymond VII sticht haar in 1222, tijdens de Albigenzische Kruistocht, om de geruïneerde bevolking opnieuw te huisvesten en het noorden van zijn graafschap af te grendelen. De eerste twee ringmuren worden in zeven jaar gebouwd; de stad zal er vier tellen, doorbroken door poorten, waaronder de Porte des Ormeaux, de Porte de la Jane, de Porte du Vainqueur en de Porte de l'Horloge. Tussen het einde van de 13e eeuw en het midden van de 14e bouwen de door de vrede rijk geworden ambachtslieden gotische huizen van drie bouwlagen, die Cordes de bijnaam „stad van de honderd spitsbogen” opleveren. De markthal en haar put van 113 meter, de kerk Saint-Michel, het huis van de Grand Veneur en dat van de Grand Fauconnier maken de stad vandaag tot een van de meest complete van de Midi.

De put van de markthal. In 1222 sticht Raymond VII, graaf van Toulouse, op de puech de Mordagne een versterkte bastide, bedoeld om de opmars in te dammen van de troepen uit het noorden die de katharen kwamen bestrijden. Hoog boven het dal van de Cérou gelegen, komt Cordes snel tot bloei dankzij leer en laken: de rijke gotische gevels van het huis van de Grand Fauconnier of van de Grand Veneur zullen de stad de bijnaam „stad van de honderd spitsbogen” opleveren. Onder de 13e-eeuwse markthal opent zich een in de rots uitgehouwen put, waarvoor een diepte van 113 meter wordt opgegeven, een watervoorraad voor tijden van beleg. Rond deze put heeft de grote legende van de stad zich vastgezet: in 1233 zouden drie dominicaanse inquisiteurs, gekomen om de ketterij op te sporen, door de inwoners van Cordes zijn afgeslacht en in de put zijn gegooid, wat de stad een excommunicatie zou hebben opgeleverd die pas in 1321 werd opgeheven, toen de consuls openlijk boete deden — een kruis, nog altijd zichtbaar, zou toen op de putrand zijn geplaatst. Zelfs de plaatselijke bronnen presenteren de episode als een legende: toen de put in 1826 opnieuw werd geopend, zou de bodem onbereikbaar zijn gebleven, en het mysterie ermee. De overlevering heeft niettemin blijvend haar stempel gedrukt op de identiteit van de stad, toevluchtsoord van katharenfamilies na de verwoestingen van Simon de Montfort. Cordes, tegenwoordig een kunstenaarskolonie, inspireerde Albert Camus tot een beroemde bladzijde over de avonden van de stad, gezien vanaf de terrassen, wanneer ze tussen hemel en aarde lijkt te zweven.

Toegang : Vrije toegang tot de stad; toeristenbureau ter plaatse; museum Charles-Portal in de Porte des Ormeaux; station van Vindrac op 4,7 km. Autovrije bovenstad; parkeerplaatsen aan de voet van de stad (Porte de la Jane of Place de la Bouteillerie), te voet omhoog via de Grand Rue Raimond VII tot aan het plein van de markthal. Coördinaten geplaatst op de markthal en haar put.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid