Ermitage de Franchard

Fontainebleau

In het hart van de wildste kloven van het bos van Fontainebleau zoeken kluizenaars al vanaf de 11de eeuw de eenzaamheid. Het teruggetrokken leven is hard: rond het einde van de 12de eeuw worden twee eenzaten door struikrovers vermoord. Een kanunnik genaamd Guillaume vestigt zich niettemin rond 1194 in deze wildernis en verandert haar in een klein klooster; Filips August bevestigt in 1197 het bezit van de plek aan de abdij Saint-Euverte van Orléans, en de kluis wordt in 1209 de priorij Notre-Dame de Franchard. Verwoest tijdens de Honderdjarige Oorlog in 1354, weer opgebouwd en in 1676 door Lodewijk XIV toevertrouwd aan de Mathurijnen, behoudt de plek haar gevaarlijke reputatie: diefstallen en moorden volgen elkaar op tot een laatste moord in 1712, waarna de Raad van de Regentschap de gebouwen laat slechten. Wat rest zijn de fontein en de bedevaart: elke Pinkstermaandag trok een mis een aanzienlijke menigte aan uit heel de Gâtinais. Het roodachtige water van de fontein der Kluizenaars, al in 1630 geroemd door een arts uit Melun om „het gezichtsvermogen te versterken”, gold als geneesmiddel tegen oogkwalen: de moeders doopten er het gezicht van hun kinderen in. Het landelijke feest overleefde de kluis tot in de 19de eeuw, toen de schilders en de eerste toeristen van Fontainebleau de plaats van de pelgrims innamen. Nog altijd is een stuk muur van de kapel te zien, evenals de put der kluizenaars, bij het vertrekpunt van het beroemde wandelpad door de gorges de Franchard.

Toegang : Parkeerplaats Franchard-Ermitage, route de l'Ermitage (toegang via de D301/route Ronde, Fontainebleau). Resten van de kapel bij het ecotoerismecentrum; gorges de Franchard via wandelpad Denecourt nr. 7.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid