Gouffre et source de la Sorgue (Fontaine-de-Vaucluse)

Fontaine-de-Vaucluse

Op de bodem van een cirque, afgesloten door een 230 meter hoge rotswand, welt de Sorgue in één keer uit de grond op: het is de krachtigste karstbron van het Franse vasteland en een van de vijf grootste ter wereld, gevoed door een ondergronds infiltratiegebied van meer dan 1.100 km² dat de Ventoux, de Monts de Vaucluse, het plateau van Albion en de Montagne de Lure ontwatert. De bodem van de verzonken gang werd pas in 1985 en opnieuw in 1989 bereikt, op -308 meter, met op afstand bestuurde toestellen, na een lange reeks menselijke pogingen die begonnen met Nello Ottonelli in 1878 en werden voortgezet door Jacques-Yves Cousteau in 1946 en 1955. De archeologische campagnes van 2002-2003 haalden uit de bron enkele duizenden munten en voorwerpen op, waarvan vele uit de Romeinse tijd: al tweeduizend jaar geleden wierp men offergaven in deze bron. De Provençaalse overlevering huisvestte er de Coulobre, een gevleugeld monster met giftige adem, een soort „drac” dat vee en mensen uit de vallei verslond. De heilige Véran, bisschop van Cavaillon in de 6de eeuw, zou haar met een kruisteken hebben verwond en verjaagd naar de Luberon en vervolgens naar de Alpen, waar het dorp Saint-Véran de plek van haar val zou markeren. Een latere versie, ontstaan in de 15de eeuw uit een verwarring met een fresco van Simone Martini met de heilige Joris, schrijft de genadeslag toe aan Petrarca, die zestien jaar in Fontaine-de-Vaucluse woonde: het stervende beest zou zijn gif over Laura hebben gespuwd. Het dorp heeft beide herinneringen bewaard, die van de dichter en die van de draak, en de romaanse dorpskerk is nog altijd aan de heilige Véran gewijd.

Grand Site de la Fontaine de Vaucluse — le gouffre ↗

Toegang : Vanaf het centrum van het dorp, vlak pad van ongeveer 1 km langs de Sorgue, vertrekkend bij de kerk Saint-Véran; vrije en gratis toegang, in het seizoen zeer druk bezocht. Een veiligheidshek sluit de laatste vijftig meter bij de rand van het bekken af. De bron loopt alleen in het voorjaar of na hevige regenval over: in de zomer staat het bekken vaak laag en groen, waarbij het water lager tussen het puin weer opborrelt.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid