Ermitage de Saint-Émilion

Saint-Émilion

Rond 750 vestigde een monnik uit Bretagne, Émilion, zich in een grot die was uitgehouwen in de flank van de heuvel, op de plaats genaamd les Combes. Hij richtte er in de rots een bed, een altaar en een zetel in, en de overlevering wil dat hij in de grot een bron liet ontspringen voor zijn liturgische behoeften. Dit water gold al vroeg als genezend — het hagiografische verhaal vermeldt dat een vrouw er haar gezichtsvermogen zou hebben teruggekregen — en rond zijn graf, na zijn dood, vastgesteld op 6 januari 767, groeven zijn volgelingen de eerste ondergrondse zalen om de pelgrims te ontvangen. De zetel, uitgehouwen voor de meditatie van de monnik, heeft een tweede leven gekend: hij werd de vruchtbaarheidsstoel, waarvan men zegt dat hij vrouwen een verloren vruchtbaarheid teruggeeft. Het gebruik is allerminst uitgestorven: het toeristenbureau en het gemeentehuis van Saint-Émilion ontvangen nog elk jaar brieven die een geboorte aan een bezoek toeschrijven. Vanuit de kluis vertrekken de catacomben, gangen met graven van allerlei formaat, waar vroeger een lichtschacht met natuurlijk licht de reliekschrijnen verlichtte. Het geheel vormt, samen met de naburige monolithische kerk, een van de grootste ondergrondse religieuze netwerken van Europa, en de basis van de opname van de site op de Werelderfgoedlijst in 1999.

L'église monolithe et les catacombes de Saint-Émilion ↗

Toegang : Verplichte rondleiding vanaf het toeristenbureau van Saint-Émilion: het ondergrondse parcours voert langs de kluis, de catacomben, de Drie-eenheidskapel en de monolithische kerk, in 45 minuten tot 1 uur. De deuren van de ondergrondse monumenten gaan alleen open met een erkende gids; reserveren wordt in het seizoen sterk aangeraden. De coördinaten zijn die van het hart van het dorp, de kluis ligt lager gelegen in de stedelijke bebouwing.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid