Lac d'Aiguebelette

Saint-Alban-de-Montbel

Aiguebelette is een ingesloten glaciaal meer aan de voet van het massief van l'Épine, met groen en lauw water, sinds 1967 beschermd tegen elke verbrandingsmotor en sinds 2015 het eerste regionale natuurreservaat voor zoet water van Frankrijk. In het zuidelijke deel steken twee kleine eilandjes met rietkragen boven het water uit, waarschijnlijk van morenische oorsprong: zij zijn het die de legende verklaart. Het Savoyaardse verhaal wil dat een rijke en hoogmoedige stad de kom had ingenomen; een bedelaar in lompen — volgens de christelijke versie Christus zelf — kwam er langs en werd van deur tot deur weggejaagd. Alleen een arme weduwe en haar dochter ontvingen hem en deelden hun brood. De volgende dag overspoelde het water de stad en haar inwoners, terwijl de twee liefdadige huizen en het pad dat ze verbond boven water bleven: dat zijn de twee eilanden van het meer. De legende behoort tot een familie van verhalen over bestraffende verzinking die wijdverspreid is in de Alpen, waar het glaciale landschap gelezen wordt als een morele straf. De oevers hebben zeer oude sporen van meerbewoning opgeleverd, waaronder een meer dan 4 000 jaar oude houten paal, bewaard in het museum Lac et Nature in Novalaise — niets wat overeenkomt met een verzonken stad, maar genoeg opdat de herinnering aan onder water verdwenen bewoning niet ongegrond zou zijn.

Lac d'Aiguebelette — Wikipédia ↗

Toegang : Afrit van de A43 ter hoogte van de tunnel van l'Épine, vervolgens de D921 die rond het meer loopt (een vijftiental kilometer); TER-stations in Lépin-le-Lac en Aiguebelette-le-Lac. Verschillende ingerichte stranden, in de zomer betalend. Boten met verbrandingsmotor zijn verboden sinds een besluit van 1967, wat de rust van het water verklaart. De coördinaten wijzen naar het midden van het meer, dat aan vijf gemeenten grenst.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid