Bois de Païolive

Berrias-et-Casteljau

In het zuiden van de Ardèche, tussen Les Vans, Banne en Berrias-et-Casteljau, strekt het bois de Païolive zich over een vijftiental vierkante kilometer uit als een chaos van kalksteen. De bodem is er zo dun dat het eikenbos groeit tussen rotsen, spleten en lapiaz, boven de kloven van de Chassezac. Het regenwater zakt onmiddellijk weg in de ondergrond, die vol zit met kleine grotten en bronnen. De paden slingeren tussen de blokken door, zodat de toeristische fiches spreken van een waar natuurlijk labyrint: een deel van de site heet dan ook „het Labyrint”, het andere „de Bestiaire”. Men herkent er rotsen in de vorm van een olifant, een beer, een leeuw, een schildpad of een aap. De plek wordt „bois des fados” genoemd, dat wil zeggen „bos van de feeën”, en de gidsen schrijven haar een magische sfeer toe, zonder een precies verhaal te vertellen. In het bos is de kluis Saint-Eugène, vastgeklampt aan een klif, ouder dan de 10e eeuw. In de tijd van Richelieu, meldt een fiche, zou het bos protestanten en bandieten hebben herbergd.

Cévennes d'Ardèche — Bois de Païolive, Berrias-et-Casteljau ↗

Toegang: Via de D252, tussen Berrias-et-Casteljau en de D901 (parking des Clairières, drie parkeerplaatsen in totaal). Vrij en gratis bezoek op bewegwijzerde paden: sentier de la Vierge (ongeveer 1,5 km), de Corniche (ongeveer 4 km), kluis Saint-Eugène (ongeveer 5 km). Het bos is beschermd privé-eigendom (Natura 2000): blijf op de paden, geen vuur, draag goede schoenen. Niet toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit. Eventuele seizoensbeperkingen (brandgevaar) zijn niet gecontroleerd.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid