Pierres sonnantes du Guildo

Saint-Cast-le-Guildo

Op het strand van de Goule d'Enfer, aan de monding van de Arguenon, strekt zich over ongeveer tweehonderd meter een chaos van donkere blokken uit, van een bijna zwarte grijstint. Paul Sébillot vergeleek ze met ‘een kudde neergelegen zwarte schapen’. Het zijn amfibolieten: wanneer men ze met een kiezel van dezelfde aard aanslaat, geven ze een metalen en zilverachtig geluid, dat men toeschrijft aan een hoger ijzergehalte dan dat van een gewone steen. De mica en de kleine kwartsgeoden die ze bevatten, hebben de mensen uit de streek lang doen geloven dat ze zilver of diamanten verborgen. De plek is in het begin van de 20ste eeuw een wandelbestemming geworden, en het is het gebaar zelf, de steen zoeken die het mooist klinkt, erop slaan, hem de kinderen laten horen, dat haar een blad heeft opgeleverd in de Inventaris van het immaterieel cultureel erfgoed in Frankrijk, onder de titel ‘De stenen van Guildo laten klinken’. De stenen hebben ook hun legende: de reus Gargantua, walgend van de geur van de roggen die in Saint-Jacut hingen te drogen, zou ze daar hebben uitgebraakt. De versies verschillen over het moment waarop hij ze had ingeslikt, en een andere overlevering wil dat ze de ingang van de schat van de Duivel verbergen. Het inventarisblad merkt op dat de verwijzing naar Sébillot, voor gidsen zowel als voor bezoekers, de geschreven toegangspoort tot deze folklore blijft.

Wikipedia — Pierres sonnantes du Guildo ↗

Toegang : Parkeren bij de haven van Notre-Dame-du-Guildo, daarna het douanierspad (GR34) ongeveer vijf minuten naar het westen volgen: de stenen liggen op het strand, na een houten loopbrug (te verifiëren). Het pad kan bij grote getijden onder water staan: informeren bij het toeristenbureau (te verifiëren). Plek niet toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid