L'Île aux Juifs, le bûcher de Jacques de Molay

Paris (1er arrondissement)

Op 18 maart 1314, op het voorplein van Notre-Dame, horen vier hoogwaardigheidsbekleders van de Tempel hun vonnis: levenslange gevangenisstraf. Twee van hen, de grootmeester Jacques de Molay en de preceptor van Normandië Geoffroy de Charney, staan op, trekken hun bekentenissen in en verklaren dat de orde onschuldig en heilig is. Filips de Schone, op de hoogte gebracht, wacht niet op de Kerk: nog dezelfde avond laat hij hen naar het Île aux Juifs brengen, een tong van zand en wilgen tussen de Cité en de linkeroever, tegenover de tuinen van zijn paleis, en op een zacht vuurtje verbranden. De kroniekschrijvers tonen hen terwijl zij vragen te mogen sterven met het gezicht naar Notre-Dame gekeerd; het is bij latere auteurs dat Molay de paus en de koning voor het gerecht van God dagvaardt — maar Clemens V sterft op 20 april en Filips de Schone op 29 november van hetzelfde jaar, en de legende hoefde zich alleen nog te vestigen. Het eilandje is verdwenen onder de ophogingen die het vanaf het einde van de 16de eeuw tot 1607 met de Cité hebben verbonden om de Pont-Neuf te dragen; het square du Vert-Galant, in 1884 op zijn plaats aangeplant, houdt het niveau van de Seine, de enige plek in Parijs waar men op het water van 1314 zit.

Wikipedia — Jacques de Molay ↗

Toegang : Trap achter het ruiterstandbeeld van Hendrik IV, midden op de Pont-Neuf (metro Pont-Neuf of Cité). Square overdag geopend, gratis, gesloten bij hoogwater. Een plaquette onderaan de trap herinnert aan de brandstapel.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid