Église Saint-Gildas de Magoar

Magoar

De naam Magoar zou afkomstig zijn van het Bretonse ‘moger’, de ruïnes — een naam die al op de ouderdom van de plek wijst: een pauselijke bul van 1190 bevestigt dat de parochie toen tot de bezittingen van de abdij Sainte-Croix de Guingamp behoorde. De huidige kerk, gewijd aan de heilige Gildas, een Bretonse monnik uit de 6de eeuw die bekendstond om zijn wonderen, dateert uit de 15de eeuw, met een klokkentoren die in de eeuw daarna werd toegevoegd; ze heeft een schip en een enkele zijbeuk, aangevuld met een voorportaal, een knekelhuis en een heerlijke kapel, onder een gelambriseerde kap op oude wijze waarvan de gebeeldhouwde muurplaten en de gevels met kruisbloemen en chimaera’s getuigen van het vakmanschap van de ambachtslieden van de late middeleeuwen. In 1929 als monument historique geklasseerd, is de kerk vooral bekend om haar pardon, elke laatste zondag van januari gevierd, dat wordt voortgezet met een processie naar de nabijgelegen bron die aan dezelfde heilige is gewijd. Een plaatselijke overlevering, goed bevestigd en tamelijk bijzonder, wilde dat men er de honden naartoe bracht om ze te laten zegenen en tegen hondsdolheid te behoeden, door ze te eten te geven in het kleine bekken dat Tul-ar-Hi heet. Deze dierenverering, vermengd met christelijke devotie, laat zien hoe de Bretonse pardons lange tijd geestelijke bescherming combineerden met zeer concrete zorgen uit het plattelandsleven.

Toegang : Vrij toegankelijk

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid