Abbaye de Perseigne

Neufchâtel-en-Saosnois

Verscholen in het staatsbos van Perseigne, in het noorden van de Sarthe, bewaart een open plek de herinnering aan een meer dan acht eeuwen oud geestelijk avontuur. In 1145 schenkt Guillaume III Talvas, graaf van Perche, de gronden die nodig zijn voor de stichting van de eerste cisterciënzerabdij van Maine, dochter van Cîteaux. De monniken ontginnen het bos, bouwen al in 1198 een netwerk van achttien kloosterhoeven en maken van Perseigne een uitstralend intellectueel centrum: tussen 1165 en 1189 schrijft de monnik Thomas de Perseigne er een commentaar op het Hooglied dat in heel het westerse christendom zal circuleren, terwijl abt Adam de Perseigne van 1188 tot 1221 een beluisterd briefwisselaar van pausen en Engelse koningen wordt. Acht jaar rampzalige oogsten, van 1193 tot 1201, treffen de gemeenschap zwaar, voorbode van een verval dat de Honderdjarige Oorlog zal voltooien. In 1791 opgeheven tijdens de Revolutie, raakt de abdij geleidelijk in verval; haar resten, in 1932 als beschermd monument geklasseerd, staan vandaag zwijgend tussen de beuken en de varens, ver van de toeristische paden. De plek behoudt een eigen sfeer van bemoste stenen en monastieke herinnering, waarin de wandelaar in de stilte van het bos nog de echo opvangt van het werk en het gebed van de witte monniken.

Toegang : Ruïnes in het staatsbos van Perseigne, te voet bereikbaar via bewegwijzerde paden, vrije toegang

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid