Rocher de Carlat

Carlat

Een basaltisch plateau, ontstaan door een omkering van het vulkanische reliëf, droeg met de rots van Carlat een van de machtigste burchten van Zuid-Frankrijk, hoofdstad van de burggraafschap Carladès. De eerste vermelding dateert van 839, toen Lodewijk de Vrome, zoon van Karel de Grote, tegen de plaats opliep. Doorlopend versterkt gedurende de Middeleeuwen — Zwarte Toren, Gailhar-toren, binnenste commanderie — was de vesting alleen toegankelijk via een smalle, in de rots uitgehouwen doorgang en herbergde ze in de 15de eeuw, onder Jacques d'Armagnac, bijna 400 inwoners, voordat Lodewijk XI op 9 februari 1476 het beleg ervan beval. Van september 1585 tot oktober 1586 vond Margaretha van Valois, koningin Margot, er haar toevlucht: haar verblijf voedt nog altijd de plaatselijke verhalen. Hendrik IV liet de burcht tussen 22 december 1603 en 12 mei 1604 slechten, waarbij het bouwmateriaal in de omliggende afgronden werd gestort. In 1643 tot graafschap verheven ten gunste van Honoré II Grimaldi, blijft de Carladès verbonden met Monaco: de rots behoort tegenwoordig toe aan prins Albert II, en prinses Gabriella draagt de titel gravin van Carladès. Op de top herinneren enkele archeologische resten en waterputten aan de verdwenen vesting, in een landschap dat heel het land van Aurillac overziet.

Toegang : Dorp Carlat, zo'n vijftien km ten zuidoosten van Aurillac; beklimming naar het plateau via de trap die in het basalt is uitgehouwen; panorama over de bergen van de Cantal.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid