Église Saint-Clodoald, tombeau du prince devenu ermite

Saint-Cloud

De hele stad draagt de naam van deze prins die een troon weigerde. Clodoald, geboren rond 522, was een kleinzoon van Clovis. Bij de dood van zijn vader Clodomir in 524 stelden zijn ooms Childebert en Clotaire, belust op de verdeling van het koninkrijk, de drie wezen voor de gruwelijke keuze die de kroniekschrijvers samenvatten als: „geschoren of dood“ — want het lange haar van een Merovinger afknippen betekende hem van het koningschap vervallen verklaren. Zijn broers Thibaut en Gonthaire, tien en zeven jaar oud, werden door Clotaire zelf doodgestoken. Clodoald, gered door trouwe dienaren, deed wat niemand verwachtte: hij knipte eigenhandig zijn haar af en zag zo af van de wereld in plaats van erom te strijden. Als leerling van de kluizenaar Séverin stichtte hij op de hoogten van Novigentum, boven de Seine, een klooster waar hij rond 560 stierf. Op zijn graf ontstond een bedevaart die de plek haar naam gaf: Saint-Cloud. Zijn relieken, in 885 voor de Noormannen in veiligheid gebracht in Parijs, keerden rond 890 in processie terug; in 1376 kregen ze een schrijn, en het feest van hun overbrenging wordt nog steeds gevierd. Tijdens de Revolutie redden gelovigen een arm en een wervel, die in 1848 en 1863 weer aan de verering werden teruggegeven. De huidige kerk, begonnen in 1788 — de koningin legde de eerste steen — werd voltooid onder Napoleon III, die haar grotendeels financierde; in 1878 ingewijd, herbergt zij nog altijd de relieken van de tot heilige geworden prins.

Toegang : Rue de l'Église, boven op het oude Saint-Cloud; tram T2 of bus vanaf de brug van Saint-Cloud, daarna beklimming via de oude straten; kerk overdag geopend.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid