Ermitage et fontaine Saint-Clair

Saint-Clair-sur-Epte

Guillaume, een jonge Engelse patriciër geboren in 845, ontvlucht zijn eiland om te ontkomen aan een gedwongen huwelijk en als kluizenaar te kunnen leven. Eenmaal Clair geworden — „de lichtende” —, trekt hij met zijn leerling Cyrin naar Neustrië en vestigt zich rond 884 aan de oever van de Epte, in het Vexin. De twee eenzaten evangeliseren het platteland en Clair verricht genezingen die de menigten doen toestromen. Volgens de overlevering stuurt een machtige vrouw wier avances hij had afgewezen huurlingen op hem af: een van hen onthoofdt hem. Dan gebeurt het wonder waarop de bedevaart is gegrondvest: de cefalofore martelaar raapt zijn hoofd op, dompelt het onder in de nabijgelegen bron en gaat zich neerleggen in de kerk, dicht bij het altaar. Sindsdien geneest de bron van de pré du Paradis, naar men zegt, oogkwalen — sint Clair, wiens naam zelf al aan helder zicht doet denken, wordt aangeroepen door blinden en slechtzienden, die er nog altijd komen bidden voor het kleine heiligdom met zijn beeld. Elke 16de juli verbindt een processie het dorp met de kluis, gerestaureerd in 1722 en 1884. De beschermde priorijkerk bewaart de graven van sint Clair en sint Cyrin; een glas-in-loodraam herinnert er aan de andere roem van de plek: het was in Saint-Clair-sur-Epte dat Karel de Eenvoudige en de Normandische leider Rollo in 911 het akkoord sloten waaruit Normandië ontstond, met de Epte als grens.

Toegang : Ingang van het dorp, in de pré du Paradis, onder de doortocht door het dorp (D14) op de linkeroever van de Epte; bron toegankelijk, kluiskapel geopend tijdens de bedevaart van 16 juli; aan te vullen met de priorijkerk in het centrum van het dorp. Coördinaten bij benadering, aangegeven bij de ingang van het dorp.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid