Îles Sanguinaires

Ajaccio

Bij zonsondergang, wanneer het donkere graniet van de vier eilandjes diep rood oplicht, begrijpt men instinctief de naam Sanguinaires — en toch kent niemand de zekere oorsprong ervan. De overlevering is verdeeld: voor de enen zijn het die bloedrode zonsondergangen; voor anderen zijn het de frankenia's, kleine roze bloeiende plantjes waarvan de bladeren in de herfst felrood verkleuren en die de rotsen bekleden; de vissersfamilies van Ajaccio op hun beurt geven verhalen door van oude veldslagen, Barbarijse rooftochten en zelfs spookschepen die 's nachts op zee werden gezien. De gedocumenteerde geschiedenis is niet minder romantisch: een Genuese toren, opgericht in 1550 bij de Parata om uit te kijken naar piraten, een lazaret gebouwd in 1806 op het Grande Île — Mezzu Mare — waar koraalvissers die terugkeerden uit Afrika hun quarantaine uitzaten, een semafoor uit 1865, en vooral de vuurtoren, ontstoken midden in de 19de eeuw na zes jaar heldhaftig bouwwerk, waarbij het materiaal per praam en op ezelsrug werd aangevoerd. Daar verbleef Alphonse Daudet in 1863: „het rossige en woest ogende eiland“ inspireerde hem tot „Le Phare des Sanguinaires“, een van de mooiste teksten uit Lettres de mon moulin (1869), doorwaakte nachten met de wachters in de storm van open zee. De laatste wachters vertrokken bij de automatisering, in 1985; wat blijft, zijn de meeuwen, honderdvijftig plantensoorten en een van de beroemdste zonsondergangen van de Middellandse Zee. De site draagt sinds 2017 het label Grand Site de France.

Toegang : Coördinaten op de archipel: toegang per boot vanuit de haven van Ajaccio (excursies); anders benaderingspunt aan de pointe de la Parata (weg, treintje vanaf de place Foch, douanepad) tegenover de eilanden.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid