Butte Montmartre, du martyre de saint Denis au Sacré-Cœur

Paris (18e arrondissement)

Voordat het de heuvel van de schilders en de toeristen werd, was Montmartre eerst de heuvel van de martelaren. Volgens de overlevering werd Dionysius, de eerste bisschop van Parijs, er in de 3de eeuw onthoofd samen met zijn gezellen Rusticus en Eleutherius, en de legende wil zelfs dat de bisschop zijn afgehouwen hoofd zou hebben opgeraapt om te voet naar de plek van de latere basiliek van Saint-Denis te gaan. Aan deze herinnering zou de naam „berg van de martelaren“ te danken zijn, die tot Montmartre werd. Genoveva, patrones van Parijs, zou hebben gewild dat een kapel de plaats van de foltering zou eren, en de heuvel werd een bedevaartsoord; een benedictijnenabdij bewoonde de plek van de 12de eeuw tot de Revolutie. Iets lager markeert de crypte van het martyrium (rue Yvonne Le Tac) de traditionele plek van de marteldood, waar Ignatius van Loyola en zijn gezellen in 1534 hun geloften aflegden. De geschiedenis herneemt in 1870: twee leken, Alexandre Legentil en Hubert Rohault de Fleury, leggen de „nationale gelofte“ af om een kerk voor het Sacré-Cœur op te richten. Kardinaal Guibert kiest Montmartre, de Nationale Vergadering verklaart de bouw in 1873 van openbaar nut, en architect Paul Abadie wint onder 78 ontwerpen. Gefinancierd door tien miljoen schenkers, wordt de basiliek pas in 1919 ingewijd. Sinds 1885 is de eucharistische aanbidding er nooit onderbroken, dag en nacht: op de heuvel van de martelaren gaat het gebed door.

Toegang : Metro Anvers (lijn 2), daarna kabelbaan of trappen; basiliek dagelijks open van 6.30 tot 22.30 uur, vrije toegang; koepel tegen betaling (280 treden, geen lift); crypte op bepaalde dagen met rondleiding te bezoeken.

Openingstijden en toegang zijn indicatief: controleer ze voor vertrek.

Omgevingsgeluid